Column: Het Eilandenrijk

Een column van voorzitter Leen Harpe: Het eilandenrijk

Na Brouwerseiland was het de beurt aan de projectontwikkelaar Zeeuwse lagune. Een schiereiland in het Veerse Meer met daarop een hotel, appartementen, woningen en bootwoningen moet zijn droom, een megaproject, waarmaken. De gebiedsvisie “Rondom het Veerse Meer” had het (toen) nog zo mooi bedacht. Een hotel/restaurant vormt de scheiding tussen de drukke activiteiten van de aan te leggen ‘boulevard’ en de rust die behoort bij het natuurgebied. Die rust dreigt nu verstoord te worden door het zoveelste plan, waarbij de bedrijfseconomische wensen van de projectontwikkelaar leidend zijn. De gebiedsvisie uit 2004 is reeds lang vergeten. Wat op voorhand ook vergeten lijkt te zijn, is het gegeven dat er zeer binnenkort een Kustpact is. De Nederlandse, en met name de Zeeuwse, kust wordt steeds verder volgebouwd met vakantiewoningen. Dit nog eens naast de vele toeristische vakantiepretparken die er al zijn. Nederland heeft genoeg van het volbouwen van de kustomgeving en heeft dat ook laten weten. Om te zorgen dat het niet verder escaleert, zijn er afspraken gemaakt in het Kustpact.

Echter, Schouwen-Duiveland en Noord-Beveland trekken zich niets aan van de panklare afspraken. ‘Wij zullen doorgaan’ is het devies. Zij verwijzen naar de provincie i.c. het Omgevingsplan. Dat geldt tot 2018 en tot die tijd is er geen enkel beletsel om met de natuurverslindende plannen te stoppen. Ook de provincie heeft meerdere malen aangegeven dat er binnen de bestaande regelgeving gewerkt kan worden. Bedoeld wordt: de grenzen c.q. hotspots uit het Omgevingsplan. En de minister? Zij verwijst naar het nog te ondertekenen Kustpact en lijkt zich, zo het er nu naar uitziet, weinig of niets aan te trekken van ontwikkelingen die strijdig zijn met het pact.

Iedere overheid trekt zich terug op zijn eigen gezoneerde eilandje en verwijst naar het hogergelegen eiland i.c. de volgende collega-overheid. Ondanks allerlei fraaie verkiezingsbeloften hebben de inwoners van Zeeland het nakijken. Ondertussen gaan de plannen door. Projectontwikkelaars zetten volop in op economisch gewin. Onze bestuurders doen het inmiddels af met: de Raad van State zal uiteindelijk beslissen. Het drie-eilandenrijk (gemeente, provincie en rijk) is er weer niet in geslaagd om zelf tot een aanvaardbare oplossing te komen en laat de beslissing over aan de hoogste bestuursrechter. De democratie hapert. Maar hoe voorkom je nu dat macht van het ene denkbeeldige eiland wordt doorgespeeld naar het andere?

Tijd voor echte bestuurlijke vernieuwing en de eilandjespolitiek vaarwel te zeggen. Het is nu de tijd voor een innovatieproces in het openbaar bestuur. De bestuurlijke inrichting, ook van Zeeland, zal er anders uit moeten gaan zien. Daarom moeten er nu stappen worden gezet op het niveau van de huidige gemeenten, samenwerkingsverbanden, waterschappen en provincies. Daar moet een nieuwe, sterke overheid uit tot stand komen. Dat traject moet voorkomen dat er (zoals nu dreigt te gebeuren) niet meer gemakkelijk achterover geleund gaat worden om te wachten op een beslissing van de Raad van State. De bestuurlijke armoede, die burgers monddood maakt en bestuurders incapabel, moet snel verdwijnen.

Ik citeer uit de algemene beschouwingen van GroenLinks Vlissingen:
“Een brede groep van honderden lokale bestuurders, raadsleden en wetenschappers stellen voor gemeenteraden in het leven te roepen met wel 150 leden die slechts drie keer per jaar bij elkaar komen. Ik wil u vragen hierover een discussievergadering voor te bereiden en onze kansen in beeld te brengen. Wat GroenLinks betreft doen wij mee aan deze zoektocht naar echte bestuurlijke vernieuwing.”
De burgemeester sluit zich er bij aan om, als Zeeuwse pilot, hier over mee te denken! En ik sluit mij daar weer graag bij aan.

 

Leen Harpe